Partycja dysku to logicznie wydzielony kawałek fizycznego dysku, który ma własny system plików i w Windowsie pokazuje się jako osobny wolumin, np. C: i D:. Dysk jest jeden, ale system traktuje każdą partycję jak oddzielną szufladę.
Informacja o tym, gdzie zaczyna się i kończy każda partycja, siedzi w tablicy partycji na początku dysku. Dziś standardem jest GPT, wymagany przy instalacji systemu w trybie UEFI. Starszy MBR ma ograniczenia: obsługuje dyski do około 2 TB i maksymalnie cztery partycje podstawowe.
Po co dzielić dysk
- System osobno, dane osobno – reinstalujesz Windowsa na
C:, a zdjęcia naD:zostają nietknięte. - Dwa systemy – Windows i Linux na jednym dysku (dual boot).
- Partycje techniczne – Windows sam tworzy małe partycje rozruchowe (EFI) i odzyskiwania. Nie ruszaj ich, bo system może przestać się uruchamiać.
Na co uważać
Partycja to nie kopia zapasowa. Jeśli padnie fizyczny dysk, tracisz wszystkie partycje naraz, więc backup trzymaj na innym nośniku. Przy jednym szybkim SSD dzielenie go na kilka małych kawałków rzadko ma sens: łatwo zapchać partycję systemową, a druga stoi pusta.
Partycje zmienisz w narzędziu Zarządzanie dyskami w Windowsie (zmniejszanie, tworzenie nowych). Przed zmianą układu na dysku z danymi zrób kopię, bo jedna pomyłka potrafi kosztować sporo nerwów.
Zobacz też hasła System plików i Formatowanie dysku.