Moc ciągła (ang. continuous power) to moc, jaką zasilacz utrzyma stabilnie przez dowolnie długi czas — przy pełnym obciążeniu, z napięciami w normie i bez wyłączania się. To jedyna liczba, którą warto brać na poważnie przy zakupie. Gdy mówisz „mam zasilacz 750 W”, masz na myśli właśnie moc ciągłą.
Uczciwy producent podaje ją razem z temperaturą, w jakiej została zmierzona. Szukaj zapisu w stylu continuous power at 50°C. To istotne, bo elektronika traci wydajność, gdy się grzeje — zasilacz certyfikowany przy 25°C w ciasnej obudowie latem odda realnie mniej, niż obiecuje naklejka.
Gdzie szukać prawdziwej wartości
Nie w opisie sklepu, tylko na tabelce na obudowie zasilacza (zdjęcie tej naklejki zwykle jest w galerii). Znajdziesz tam rozbicie na linie +12V, +5V i +3,3V. W nowoczesnym komputerze niemal cała moc idzie linią +12V, więc jeśli zasilacz „600 W” ma na dwunastce tylko 420 W, to jest to konstrukcja stara albo słaba.
Ile potrzebujesz w praktyce:
- Komputer biurowy bez dedykowanej karty —
400 Wz zapasem. - Średni gamingowy PC —
600–750 W. - Topowa karta graficzna i procesor z wysokim power limit —
850–1200 W.
Warto celować tak, by typowe obciążenie w grach wynosiło 40–60% mocy ciągłej. W tym zakresie sprawność jest najwyższa, wentylator kręci się wolno albo wcale (tryb zero RPM), a Ty masz margines na przyszłą wymianę karty.
Na co uważać: tanie zasilacze bezmarkowe potrafią mieć na pudełku moc, która w teście okazuje się mocą szczytową. Jeśli 800-watowa jednostka waży tyle co pół cegły i kosztuje mniej niż porządne 500 W, to nie jest okazja — to ostrzeżenie.
Powiązane pojęcia: moc szczytowa, linia +12V i sprawność zasilacza.