Pojęcie ze słownika

Karta microSD

Karta microSD to najmniejszy z popularnych formatów kart pamięci flash: wymiary 15 × 11 × 1 mm, czyli mniej więcej paznokieć. Siedzi w smartfonach, konsolach przenośnych, kamerach sportowych, dronach i minikomputerach typu Raspberry Pi. Z adapterem wejdzie też do zwykłego czytnika SD.

Na karcie znajdziesz kilka oznaczeń i każde mówi o czymś innym. Pojemność określa standard, prędkość opisują klasy, a do uruchamiania aplikacji jest jeszcze osobna kategoria.

SDHC, SDXC i klasy prędkości

  • SDHC – karty do 32 GB, zwykle sformatowane w FAT32.
  • SDXC – powyżej 32 GB (do 2 TB), domyślnie exFAT. Starsze urządzenia mogą ich nie obsłużyć, więc sprawdź specyfikację sprzętu.
  • Klasy zapisu – C10 i U1 gwarantują minimum 10 MB/s, U3 i V30 minimum 30 MB/s. Do nagrywania 4K w kamerze sportowej lub dronie celuj co najmniej w U3/V30.
  • A1 i A2 – klasy wydajności aplikacji: A1 to min. 1500/500 IOPS (odczyt/zapis losowy), A2 to 4000/2000 IOPS. Mają znaczenie, gdy na karcie instalujesz gry lub aplikacje.

Tu jest haczyk: A2 pokaże pełną wydajność tylko w urządzeniu, które też obsługuje A2. W innym karta zachowa się mniej więcej jak A1.

Na co uważać

Największa liczba na opakowaniu, np. „do 200 MB/s”, to zwykle maksymalny odczyt, często osiągalny tylko w firmowym czytniku. O nagrywaniu wideo decyduje minimalny zapis z klasy U/V, a nie ta liczba. Unikaj też podejrzanie tanich kart o ogromnej pojemności z niepewnych źródeł. Podróbki potrafią zgłaszać fałszywą pojemność i po cichu gubić dane.

Zobacz też hasła Pamięć flash NAND i exFAT.