FAT32 (File Allocation Table 32) to starszy system plików, który odczyta niemal każde urządzenie: komputer z Windows, macOS lub Linuksem, telewizor, radio samochodowe, drukarka czy konsola. Ma jednak jedno bolesne ograniczenie: pojedynczy plik nie może przekroczyć 4 GB.
Dokładnie limit wynosi 4 GB minus jeden bajt i wynika z tego, że rozmiar pliku zapisywany jest na 32 bitach. Film w wysokiej jakości, obraz maszyny wirtualnej albo duże archiwum po prostu się nie skopiują, a system zgłosi, że plik jest za duży, choć na nośniku jest mnóstwo wolnego miejsca.
Kiedy FAT32 ma sens
- Pendrive do starszych urządzeń: radio w aucie, telewizor, drukarka, aktualizacja firmware’u.
- Aktualizacja BIOS-u z pendrive’a: wiele płyt głównych wymaga właśnie FAT32.
- Partycja rozruchowa UEFI: specyfikacja UEFI opiera się na systemie FAT, dlatego partycja EFI jest sformatowana w FAT32.
Kiedy wybrać coś innego
Jeśli przenosisz duże pliki między komputerami, sformatuj nośnik w exFAT: zachowuje dużą zgodność, a nie ma limitu 4 GB. Na dodatkowym dysku w PC z Windows lepszy jest NTFS. FAT32 nie ma też dziennikowania ani uprawnień, więc wyjęcie nośnika w trakcie zapisu łatwiej kończy się uszkodzonymi danymi.
Na co uważać
Wbudowane narzędzie Windows nie pozwala sformatować w FAT32 partycji większej niż 32 GB, choć sam system plików obsługuje większe. Do większych nośników potrzebne jest zewnętrzne narzędzie. Druga pułapka to pendrive instalacyjny Windows: plik obrazu instalacyjnego bywa większy niż 4 GB, dlatego narzędzia do tworzenia nośników dzielą go albo stosują inne rozwiązania.
Zobacz też hasła exFAT i NTFS.