HDD (Hard Disk Drive) to klasyczny dysk twardy: dane zapisywane są magnetycznie na wirujących talerzach, nad którymi porusza się głowica na ruchomym ramieniu. To najstarsza wciąż używana technologia masowego przechowywania danych — wolniejsza od SSD, ale nadal bezkonkurencyjna w cenie za gigabajt.
Jak to działa i co z tego wynika
Talerze kręcą się ze stałą prędkością, zwykle 5400 obr/min albo 7200 obr/min. Zanim dysk odczyta plik, głowica musi przesunąć się na właściwą ścieżkę i poczekać, aż talerz obróci się w odpowiednie miejsce. Ten mechaniczny narzut daje czas dostępu rzędu 10-15 ms — u SSD to około 0,05 ms.
Efekt jest taki, że HDD nieźle radzi sobie z jednym dużym plikiem (realnie 100-200 MB/s), ale dramatycznie zwalnia przy wielu małych operacjach naraz — czyli dokładnie tam, gdzie pracuje system operacyjny.
Kiedy HDD nadal ma sens
- Magazyn danych — filmy, zdjęcia, archiwa, backupy. Tu liczy się pojemność, nie milisekundy.
- Serwery NAS — modele w wersjach przeznaczonych do pracy ciągłej 24/7.
- Duże biblioteki gier, w które akurat nie grasz — choć nowsze tytuły z szybkim strumieniowaniem tekstur potrafią na HDD zacinać.
Czego robić nie warto: instalować na HDD systemu Windows. Nawet najszybszy dysk mechaniczny sprawi, że nowoczesny komputer będzie sprawiał wrażenie zepsutego.
Na co zwrócić uwagę
Poza pojemnością sprawdź prędkość obrotową, wielkość cache (typowo 64-256 MB) oraz technologię zapisu. Unikaj dysków SMR do intensywnego zapisu i do macierzy RAID — przy dłuższym kopiowaniu potrafią zwolnić do kilkudziesięciu MB/s. Do takich zastosowań szukaj oznaczenia CMR.
Najrozsądniejszy układ w domowym pececie to SSD na system i gry plus HDD jako tani magazyn na resztę.