Chiplet to sposób budowy procesora (lub GPU), w którym zamiast jednego dużego kawałka krzemu w obudowie siedzi kilka mniejszych układów połączonych ze sobą. Przeciwieństwem jest konstrukcja monolityczna, gdzie wszystko — rdzenie, cache, kontroler pamięci — mieści się w jednym kawałku krzemu.
Klasyczny przykład to desktopowe Ryzeny: rdzenie siedzą w chipletach CCD (do 8 rdzeni każdy), a kontroler pamięci, PCIe i USB w osobnym chiplecie IOD. Chcesz 16 rdzeni? Producent dokłada drugi CCD zamiast projektować nowy, ogromny układ. Intel w nowszych generacjach stosuje podobne podejście, nazywając te elementy tiles.
Po co to wszystko
- Taniej — małe układy rzadziej wychodzą z fabryki z defektem, więc z jednego wafla krzemowego jest więcej sprawnych sztuk.
- Elastycznie — z tych samych klocków składa się procesory 6-, 8-, 12- i 16-rdzeniowe.
- Różne procesy — rdzenie mogą powstać w najnowszej, drogiej technologii, a część I/O w starszej, tańszej.
Wady i na co uważać
Komunikacja między chipletami jest wolniejsza niż wewnątrz jednego układu. W procesorach z dwoma CCD gra, której wątki „skaczą” między chipletami, może tracić wydajność. Dlatego do typowego grania często lepiej sprawdza się procesor z jednym CCD, nawet jeśli ma mniej rdzeni.
Chiplety bywają też odrobinę mniej energooszczędne na biegu jałowym, co ma znaczenie głównie w laptopach. Nie traktuj więc „chiplet” ani „monolit” jako cechy lepszej z definicji — liczy się gotowy produkt w testach.
Zobacz też hasła Cache L3 i Proces technologiczny.