Jednostki cieniujące (shadery) to setki lub tysiące prostych rdzeni obliczeniowych w GPU, które równolegle wykonują programy cieniujące: liczą geometrię obiektów, oświetlenie, tekstury i ostateczny kolor każdego piksela. To one odpowiadają za większość pracy przy renderowaniu klatki w grze.
Nazwa wzięła się od tego, że dawniej karty miały osobne jednostki do wierzchołków (vertex shaders) i pikseli (pixel shaders). Współczesne GPU mają architekturę zunifikowaną: te same rdzenie robią każdy rodzaj obliczeń, także te niezwiązane z grafiką, np. obliczenia AI czy kodowanie efektów w programach do montażu.
Jak nazywają je producenci
- NVIDIA –
CUDA cores, grupowane w bloki SM. - AMD –
Stream Processors, grupowane w Compute Units (CU). - Intel – liczba rdzeni
Xe-cores, z jednostkami wektorowymi w środku.
Dlaczego nie porównujesz ich między markami
Liczba shaderów dobrze pokazuje różnice między kartami tej samej generacji i producenta. Model z większą liczbą CUDA cores w danej serii będzie szybszy, o ile reszta (zegary, pamięć) nie jest mocno okrojona.
Między markami i generacjami ta liczba traci sens. Rdzeń NVIDII i stream processor AMD to inne konstrukcje, a producenci zmieniali nawet sposób liczenia. Przykład: w serii GeForce RTX 30 NVIDIA podwoiła liczbę jednostek FP32 w każdym SM, więc liczba CUDA cores skoczyła znacznie mocniej niż realna wydajność.
Na wydajność wpływają też taktowanie, przepustowość pamięci, cache i jednostki specjalne (do ray tracingu czy AI). Dlatego przy wyborze karty patrz na niezależne testy w grach i programach, których używasz, a liczbę shaderów traktuj jako wskazówkę w obrębie jednej rodziny.
Zobacz też hasła Boost clock i Ray tracing.