Upscaling to renderowanie obrazu w niższej rozdzielczości i skalowanie go do rozdzielczości monitora za pomocą algorytmów, coraz częściej opartych na AI. Gra liczy np. obraz w 1440p, a na ekranie dostajesz 4K, z wyraźnie większą liczbą klatek i niewielką utratą jakości.
Nowoczesne metody to nie zwykłe rozciąganie obrazu. Upscalery czasowe zbierają informacje z kilku poprzednich klatek, wektory ruchu i dane o głębi, a potem odtwarzają szczegóły, których w pojedynczej klatce nie było. Wersje oparte na sieciach neuronowych robią to najlepiej, ale wymagają odpowiedniego sprzętu.
Najpopularniejsze technologie
- DLSS (NVIDIA) – oparty na AI, działa tylko na kartach GeForce RTX, bo korzysta z rdzeni Tensor.
- FSR (AMD) – starsze wersje działają na kartach różnych producentów, najnowsza oparta na AI wymaga nowszych Radeonów.
- XeSS (Intel) – najlepiej działa na kartach Arc, ale ma też tryb zgodny z innymi GPU.
Tryby jakości
Typowe tryby to Quality, Balanced, Performance i Ultra Performance. W DLSS tryb Quality renderuje mniej więcej dwie trzecie rozdzielczości w każdej osi, a Performance połowę. 4K w trybie Performance to wewnętrznie 1080p. Inne technologie stosują zbliżone proporcje.
Zasada praktyczna: im wyższa rozdzielczość docelowa, tym lepiej działa upscaling. W 4K nawet tryb Performance wygląda przyzwoicie, w Full HD lepiej trzymać się trybu Quality, bo algorytm ma po prostu mniej pikseli do pracy.
Na co uważać
Upscaling nie pomoże, gdy ogranicza Cię procesor. Wtedy karta i tak czeka na CPU, a mniejsza rozdzielczość niczego nie zmienia. Przy słabszych implementacjach zobaczysz też artefakty: smużenie za ruchomymi obiektami (ghosting) i migotanie cienkich elementów, np. siatek czy włosów.
Zobacz też hasła Frame generation i Ray tracing.