Form factor to fizyczny rozmiar, kształt i sposób montażu nośnika. Mówi Ci, czy dysk w ogóle zmieści się w Twoim komputerze i jak go podłączysz — zanim jeszcze zaczniesz porównywać prędkości i pojemności. Ten sam parametr opisuje się też przy płytach głównych, zasilaczach i obudowach, ale w kontekście dysków chodzi głównie o trzy warianty.
Najczęstsze formaty dysków
- M.2 — mała płytka wpinana wprost w płytę główną, oznaczana rozmiarem, np.
2280. Bez kabli, dominuje w nowych pecetach i laptopach. - 2,5 cala — klasyczna prostokątna obudowa o grubości
7 mmlub9,5 mm, podłączana kablem SATA. SSD i laptopowe HDD. - 3,5 cala — duże dyski talerzowe do stacjonarek i NAS-ów, tam gdzie liczy się pojemność
4-24 TB, a nie rozmiar.
Rzadziej trafisz na U.2 (serwerowe SSD w obudowie 2,5 cala z innym złączem) albo na dyski w formie karty rozszerzeń add-in card wkładanej w slot PCIe.
Format to nie prędkość
Najczęstszy błąd przy zakupie: założenie, że mały dysk M.2 zawsze jest szybki. Format opisuje wyłącznie kształt i złącze. W tej samej obudowie M.2 może siedzieć zarówno błyskawiczny NVMe, jak i wolniejszy dysk SATA. Zawsze sprawdzaj interfejs osobno.
Zanim kupisz, upewnij się, co przyjmie Twój sprzęt. Płyta główna ma określoną liczbę slotów M.2 i konkretne obsługiwane długości. Obudowa ma policzone kieszenie na dyski 2,5 i 3,5 cala. W laptopach bywa jeszcze ciaśniej — sporo cienkich modeli obsługuje wyłącznie 2242 albo 2230, choć w opisie widnieje ogólne M.2. Kilka minut w instrukcji płyty lub laptopa oszczędza zwrotu towaru.