Karta microSD to najmniejszy z popularnych formatów kart pamięci flash: wymiary 15 × 11 × 1 mm, czyli mniej więcej paznokieć. Siedzi w smartfonach, konsolach przenośnych, kamerach sportowych, dronach i minikomputerach typu Raspberry Pi. Z adapterem wejdzie też do zwykłego czytnika SD.
Na karcie znajdziesz kilka oznaczeń i każde mówi o czymś innym. Pojemność określa standard, prędkość opisują klasy, a do uruchamiania aplikacji jest jeszcze osobna kategoria.
SDHC, SDXC i klasy prędkości
- SDHC – karty do
32 GB, zwykle sformatowane w FAT32. - SDXC – powyżej
32 GB(do2 TB), domyślnie exFAT. Starsze urządzenia mogą ich nie obsłużyć, więc sprawdź specyfikację sprzętu. - Klasy zapisu –
C10iU1gwarantują minimum10 MB/s,U3iV30minimum30 MB/s. Do nagrywania 4K w kamerze sportowej lub dronie celuj co najmniej wU3/V30. - A1 i A2 – klasy wydajności aplikacji: A1 to min.
1500/500 IOPS(odczyt/zapis losowy), A2 to4000/2000 IOPS. Mają znaczenie, gdy na karcie instalujesz gry lub aplikacje.
Tu jest haczyk: A2 pokaże pełną wydajność tylko w urządzeniu, które też obsługuje A2. W innym karta zachowa się mniej więcej jak A1.
Na co uważać
Największa liczba na opakowaniu, np. „do 200 MB/s”, to zwykle maksymalny odczyt, często osiągalny tylko w firmowym czytniku. O nagrywaniu wideo decyduje minimalny zapis z klasy U/V, a nie ta liczba. Unikaj też podejrzanie tanich kart o ogromnej pojemności z niepewnych źródeł. Podróbki potrafią zgłaszać fałszywą pojemność i po cichu gubić dane.
Zobacz też hasła Pamięć flash NAND i exFAT.