Write amplification (WAF, Write Amplification Factor) to zjawisko, w którym SSD fizycznie zapisuje do pamięci NAND więcej danych, niż wysłał system operacyjny. Współczynnik liczy się jako stosunek zapisów w NAND do zapisów zleconych przez hosta. Idealnie wynosi 1, w praktyce bywa wyższy.
Źródło problemu tkwi w budowie flash. Dane zapisuje się stronami, ale kasować można tylko całe bloki składające się z wielu stron. Nie da się też nadpisać zajętej strony w miejscu. Gdy zmieniasz plik, kontroler zapisuje nową wersję gdzie indziej, a starą oznacza jako nieważną. Później garbage collection przenosi ważne dane z częściowo zajętych bloków i kasuje je w całości. Każde takie przeniesienie to dodatkowy zapis.
Co zwiększa WAF
- Losowe, małe zapisy rozrzucone po wielu blokach.
- Prawie pełny dysk – kontroler ma mało wolnych bloków do manewru.
- Brak TRIM – SSD nie wie, które dane system już usunął, i niepotrzebnie je przenosi.
Jak go ograniczyć
- Upewnij się, że TRIM działa; w nowoczesnych systemach jest domyślnie włączony.
- Zostaw na dysku wolne miejsce. Nie zapychaj go pod korek.
- Over-provisioning – zapas pamięci ukryty przed systemem, który dysk wykorzystuje do porządków. Dyski serwerowe mają go zwykle więcej.
Wyższy WAF oznacza szybsze zużycie komórek, czyli szybsze wyczerpanie TBW, oraz niższą wydajność przy długim zapisie. W domowym PC przy włączonym TRIM nie musisz się nim przejmować. W serwerach z intensywnym losowym zapisem to jeden z powodów, dla których kupuje się dyski z wyższym DWPD.
Zobacz też hasła TRIM i DWPD.