Sensor laserowy to odmiana sensora optycznego, w której zamiast diody LED powierzchnię oświetla dioda laserowa (najczęściej typu VCSEL). Zasada działania jest taka sama — kamera porównuje kolejne klatki obrazu — ale spójne światło lasera wnika głębiej w strukturę materiału i wydobywa szczegóły, których zwykła dioda nie widzi.
Praktyczna konsekwencja: mysz laserowa poradzi sobie na powierzchniach, które sensor optyczny ignoruje. Szklane biurko, wysoki połysk, lakierowany blat czy jasna, gładka okleina to jej naturalne środowisko. Dlatego laser często trafia do myszy mobilnych, które mają działać w hotelu, kawiarni czy na kolanie w pociągu.
Dlaczego gracze wolą optykę
Ta sama zaleta bywa wadą. Laser czyta również nierówności pod powierzchnią materiału, przez co przy wolnych, precyzyjnych ruchach potrafi zgłaszać drobne drgania kursora (jitter). Starsze konstrukcje miały też wbudowaną, niewyłączalną acceleration — kursor przyspieszał zależnie od tempa ruchu, co w strzelankach uniemożliwia budowanie pamięci mięśniowej.
- Do gier: sensor optyczny plus podkładka materiałowa — to dziś standard w topowych myszach gamingowych.
- Do pracy w terenie i na szkle: sensor laserowy albo optyczny z trybem obsługi szkła.
- Do biura: obie technologie są w zupełności wystarczające, ważniejszy jest kształt i waga myszy.
W sklepie nie sugeruj się słowem laser jako oznaką wyższej klasy — kiedyś tak było, dziś to po prostu inna specjalizacja. Sprawdź raczej konkretny model sensora, zakres DPI i to, czy producent deklaruje brak wygładzania toru ruchu.