IPC (Instructions Per Cycle) to średnia liczba instrukcji, jaką rdzeń procesora wykonuje w jednym cyklu zegara. Mówiąc po ludzku: ile roboty rdzeń odwala przy każdym „tyknięciu” zegara. Wyższe IPC oznacza większą wydajność przy tym samym taktowaniu.
Wydajność jednego rdzenia to w uproszczeniu IPC × taktowanie. Dlatego procesor z niższym zegarem, ale nowszą architekturą, potrafi wyprzedzić starszy układ z wyższymi gigahercami. IPC rośnie dzięki lepszemu przewidywaniu skoków, szerszym jednostkom wykonawczym i większym, szybszym pamięciom podręcznym.
Jak to sprawdzić w praktyce
- IPC nie ma w specyfikacji sklepu — to nie parametr, tylko cecha architektury. Producent podaje go co najwyżej jako procentowy wzrost względem poprzedniej generacji.
- Najlepszym przybliżeniem są testy jednowątkowe (np. single-core w popularnych benchmarkach) i wyniki w grach, które mocno zależą od jednego, dwóch rdzeni.
- IPC zależy od zadania — w grach, kompresji czy renderingu ta sama architektura wypada różnie, więc jedna liczba nie mówi wszystkiego.
Na co uważać
Najczęstszy błąd to porównywanie procesorów samymi gigahercami. Ma to sens tylko w obrębie tej samej architektury. Starszy układ z 5 GHz nie musi być szybszy od nowszego z 4,5 GHz — często jest odwrotnie.
Uważaj też na marketingowe „+X% IPC”. To zwykle średnia z wybranego zestawu testów producenta, a w Twoich grach zysk może być mniejszy albo większy. Patrz na niezależne recenzje, nie slajdy z premiery.
Zobacz też hasła Taktowanie procesora i Cache L3.