Pojęcie ze słownika

ext4

Fourth Extended Filesystem

ext4 (Fourth Extended Filesystem) to domyślny system plików większości dystrybucji Linuksa, m.in. Ubuntu, Debiana czy Minta. Jeśli instalujesz Linuksa i klikasz „Dalej” bez zmieniania ustawień, partycja systemowa najpewniej dostanie właśnie ext4.

To następca ext3, rozwijany od lat i uważany za bardzo stabilny. Najważniejsze cechy to księgowanie (journaling), czyli dziennik zmian, który po nagłym wyłączeniu prądu pozwala szybko przywrócić spójność, oraz ekstenty – zapisywanie plików w ciągłych blokach, co ogranicza fragmentację.

Praktyczne limity

  • Maksymalny rozmiar woluminu – do 1 EiB, czyli więcej, niż zmieści jakikolwiek domowy dysk.
  • Maksymalny rozmiar pliku – 16 TiB przy standardowym bloku 4 KiB.
  • Obsługa SSD – działa z TRIM, zwykle przez okresowe fstrim uruchamiane przez system.

ext4 a Windows

Windows nie odczyta partycji ext4 bez dodatkowych narzędzi – po podłączeniu dysku zobaczysz najwyżej propozycję jego sformatowania (nie klikaj!). Najwygodniej podmontować go przez WSL2 poleceniem wsl --mount albo użyć programów do odczytu ext4. W drugą stronę jest prościej: Linux czyta i zapisuje NTFS.

Co wybrać

Na partycję systemową Linuksa ext4 to bezpieczny wybór domyślny. Btrfs daje migawki i kompresję, a XFS lubi bardzo duże pliki, ale do zwykłego desktopu ext4 w zupełności wystarczy. Na pendrive lub dysk przenoszony między Windowsem, macOS i Linuksem lepiej sprawdzi się exFAT.

Zobacz też hasła System plików i NTFS.