Plik ISO to obraz płyty lub innego nośnika zapisany w jednym pliku z rozszerzeniem .iso. Zawiera wierną kopię całego systemu plików – katalogi, pliki i informacje rozruchowe – więc można z niego odtworzyć nośnik jeden do jednego. Nazwa pochodzi od standardu ISO 9660, opisującego system plików płyt CD.
Dziś płyty prawie zniknęły, a ISO zostało jako wygodny format dystrybucji. W tej postaci pobierzesz instalator Windowsa, dowolnej dystrybucji Linuksa czy narzędzia ratunkowe.
Co możesz zrobić z ISO
- Zamontować – w Windows 10 i 11 dwuklik na pliku tworzy wirtualny napęd z literą, bez nagrywania czegokolwiek.
- Nagrać na pendrive – żeby uruchomić z niego instalację, potrzebujesz narzędzia, które zrobi bootowalny nośnik (np. Media Creation Tool, Rufus albo balenaEtcher).
- Podpiąć do maszyny wirtualnej – jako wirtualną płytę instalacyjną.
Najczęstsze błędy
Samo skopiowanie pliku ISO na pendrive nie wystarczy – komputer nie wystartuje z takiego nośnika. Obraz trzeba rozpakować na pendrive we właściwy sposób, co robią wspomniane narzędzia.
Drugi klasyk to system plików FAT32, który nie przyjmie pliku większego niż 4 GB. Nowsze instalatory Windowsa mają w środku taki duży plik, więc ręczne kopiowanie na pendrive FAT32 kończy się błędem. Przy okazji: pobieraj obrazy systemów tylko ze stron producentów i, jeśli są podane, sprawdzaj sumy kontrolne – zmodyfikowane ISO z przypadkowych źródeł to prosty sposób na złapanie malware.
Zobacz też hasła Bootowalny pendrive i Wirtualny dysk VHD.