Pojęcie ze słownika

SDHC i SDXC

Secure Digital High/eXtended Capacity

SDHC (Secure Digital High Capacity) i SDXC (Secure Digital eXtended Capacity) to standardy kart pamięci SD określające zakres pojemności. SDHC obejmuje karty powyżej 2 GB (w praktyce od 4 GB) do 32 GB, fabrycznie formatowane w FAT32. SDXC zaczyna się powyżej 32 GB i sięga do 2 TB, z systemem plików exFAT.

Oznaczenie mówi o pojemności i sposobie adresowania pamięci, a nie o prędkości. Ważne jest to, że czytnik i urządzenie muszą znać dany standard. Sprzęt obsługujący SDXC poradzi sobie z kartami SDHC, ale stary aparat czy czytnik tylko z SDHC zwykle nie rozpozna karty SDXC. Istnieje też nowszy standard SDUC dla jeszcze większych pojemności, ale rzadko spotkasz go w sklepie.

Jak czytać oznaczenia na karcie

  • SDHC / SDXC: klasa pojemności i zgodność z urządzeniem.
  • Klasa prędkości (C10, U1, U3, V30): minimalna gwarantowana prędkość zapisu, ważna przy nagrywaniu wideo.
  • Interfejs (UHS-I, UHS-II): magistrala, która decyduje o prędkości maksymalnej, o ile czytnik ją obsługuje.
  • A1 / A2: wydajność przy uruchamianiu aplikacji, istotna w smartfonach i konsolach.

Na co uważać

Przed zakupem sprawdź w instrukcji urządzenia, jaki standard obsługuje i do jakiej pojemności. Jeśli kamera wymaga FAT32, a karta przyszła w exFAT, formatuj ją w samym urządzeniu, a nie w Windows. Uważaj na podejrzanie tanie karty o ogromnej pojemności z niepewnych źródeł. Podróbki potrafią deklarować więcej, niż faktycznie mają, i gubić dane po zapełnieniu.

Zobacz też hasła microSD i exFAT.