U.2 to złącze i format dysków NVMe w obudowie 2,5 cala, opisane w specyfikacji SFF-8639. Używa się go głównie w serwerach i stacjach roboczych, gdzie dyski muszą być łatwo wymienialne i dobrze chłodzone.
Dysk U.2 korzysta z czterech linii PCIe, tak jak typowy SSD M.2 NVMe. Różnica tkwi w formie: zamiast płaskiej karty wkładanej w płytę główną masz pełnowymiarową obudowę 2,5″, którą wsuwa się do kieszeni z przodu serwera. Dyski bywają grubsze niż laptopowe, typowo 7 mm lub 15 mm.
Zalety względem M.2
- Wymiana na gorąco (hot-swap): w serwerze wymienisz dysk bez wyłączania maszyny, jeśli obsługuje to platforma.
- Chłodzenie: większa obudowa rozprasza ciepło i znajduje się w strumieniu powietrza z wentylatorów serwera.
- Pojemność: większa obudowa mieści więcej kości pamięci, więc to tutaj spotkasz najbardziej pojemne SSD.
- Trwałość: dyski U.2 to zwykle konstrukcje klasy enterprise, z zabezpieczeniem przed utratą zasilania.
U.2 w domowym PC
Domowe płyty główne praktycznie nie mają gniazd U.2. Dysk możesz podłączyć przez adapter z M.2 lub kartę PCIe, ale nie jest to rozwiązanie plug-and-play. Używane dyski enterprise U.2 kuszą pojemnością, tylko pamiętaj, że potrzebują dobrego przepływu powietrza, bo w zamkniętej obudowie bez nawiewu się przegrzewają.
Nie myl U.2 z U.3. To nowszy standard, w którym jedna kieszeń obsługuje dyski SAS, SATA i NVMe. Dysk U.3 zwykle działa w gnieździe U.2, ale nie zawsze odwrotnie. Zobacz też hasła NVMe i M.2.