SMR (Shingled Magnetic Recording) to metoda zapisu w dyskach HDD, w której kolejne ścieżki częściowo nachodzą na siebie jak dachówki. Pozwala zmieścić więcej danych na talerzu, ale wyraźnie spowalnia długotrwały i losowy zapis.
Głowica zapisująca jest szersza niż odczytująca, więc producenci wykorzystują to, nakładając nowe ścieżki na fragment poprzednich. Kłopot w tym, że zmiana danych w środku takiej „dachówki” wymaga przepisania także sąsiednich ścieżek. Dysk grupuje je w strefy i przy modyfikacji musi przepisać całą strefę.
Żeby to ukryć, dyski SMR mają bufor zapisu, w którym zbierają dane i porządkują je w wolnej chwili. Przy krótkich zapisach nie zauważysz różnicy. Gdy bufor się zapełni, np. przy kopiowaniu setek gigabajtów, transfer potrafi spaść drastycznie.
Rodzaje SMR
- Drive-managed (DM-SMR) – dysk sam zarządza strefami, system nic o tym nie wie. To ten typ trafia do sklepowych dysków konsumenckich.
- Host-managed (HM-SMR) – strefami zarządza system operacyjny. Stosowany w centrach danych, wymaga obsługi programowej.
SMR w NAS – na co uważać
Odbudowa RAID to długi, ciągły zapis, czyli najgorszy scenariusz dla SMR. Rebuild trwa znacznie dłużej, a niektóre kontrolery i systemy plików, np. ZFS, potrafią uznać dysk za uszkodzony. Kilka lat temu wybuchła afera, gdy dyski SMR trafiły po cichu do serii reklamowanych jako przeznaczone do NAS.
Do archiwum, kopii zapasowych zapisywanych raz i rzadko zmienianych SMR jest w porządku. Do NAS-a, RAID-u i ciągłego zapisu wybieraj CMR. Technologię zapisu sprawdzaj w karcie katalogowej konkretnego modelu.
Zobacz też hasła CMR i NAS.