Wirtualizacja sprzętowa to wsparcie procesora dla maszyn wirtualnych. U Intela nazywa się VT-x, u AMD AMD-V (w BIOS-ie często jako SVM Mode). Po włączeniu w BIOS/UEFI pozwala wydajnie uruchamiać maszyny wirtualne, WSL2, Hyper-V czy emulatory Androida.
Maszyna wirtualna to „komputer w komputerze” – osobny system działający w oknie. Bez wsparcia sprzętowego program musiałby programowo udawać wiele instrukcji procesora, co jest bardzo wolne. Z VT-x lub AMD-V system gościa wykonuje większość kodu bezpośrednio na procesorze, a wydajność zbliża się do pracy „na żywym” sprzęcie.
Do czego jest potrzebna
- VirtualBox, VMware, Hyper-V – uruchamianie innych systemów, np. Linuksa obok Windows.
- WSL2 i Docker Desktop – narzędzia programistów.
- Emulatory Androida – granie w gry mobilne na PC.
- Funkcje bezpieczeństwa Windows, np. izolacja rdzenia (VBS) i Piaskownica systemu Windows.
Jak włączyć wirtualizację
Sprawdź najpierw Menedżer zadań → zakładka Wydajność → CPU. Jeśli przy „Wirtualizacja” widzisz „Włączone”, nic nie musisz robić. Jeśli nie, wejdź do BIOS/UEFI i szukaj opcji Intel Virtualization Technology albo SVM Mode – zwykle w zakładce zaawansowanych ustawień procesora. Na wielu płytach jest domyślnie wyłączona.
Na co uważać
Nie myl VT-x z VT-d (u AMD: IOMMU). To osobna funkcja do przekazywania urządzeń, np. karty graficznej, bezpośrednio do maszyny wirtualnej – zwykłemu użytkownikowi rzadko potrzebna.
Włączona wirtualizacja w BIOS-ie sama z siebie nie spowalnia gier. Wpływ na wydajność mogą mieć natomiast korzystające z niej funkcje Windows, jak izolacja rdzenia – w grach różnica bywa zauważalna na słabszych procesorach.
Zobacz też hasła UEFI i Procesor.