Pojęcie ze słownika

NFC

Near Field Communication

NFC (Near Field Communication) to łączność bezprzewodowa krótkiego zasięgu, działająca na odległość kilku centymetrów. Znasz ją z płatności zbliżeniowych telefonem i zegarkiem, ale w sprzęcie komputerowym służy też do szybkiego parowania słuchawek, głośników czy telefonu z laptopem.

Jak to działa

NFC pracuje na częstotliwości 13,56 MHz i wykorzystuje sprzężenie indukcyjne między antenami. Jedna strona może zasilać drugą samym polem, dlatego naklejki i karty NFC (tagi) w ogóle nie mają baterii. Mały zasięg to cecha, nie wada: trudno przypadkiem połączyć się z czymś po drugiej stronie pokoju, a dla płatności to dodatkowa warstwa bezpieczeństwa.

Prędkość transferu jest symboliczna, więc NFC nie przesyła plików ani muzyki. Zwykle tylko inicjuje połączenie: przekazuje dane do sparowania, a właściwa transmisja idzie już przez Bluetooth lub Wi-Fi.

Gdzie się przydaje

  • Parowanie: przykładasz telefon do etui słuchawek lub głośnika i parowanie Bluetooth startuje samo.
  • Płatności: telefon albo smartwatch zamiast karty.
  • Laptopy: niektóre biznesowe modele mają czytnik NFC do logowania kartą lub szybkiego parowania; to rzadkość, więc sprawdź specyfikację.
  • Automatyzacje: tag NFC przy biurku, który po przyłożeniu telefonu włącza tryb skupienia.

Na co uważać

Antena NFC w telefonie ma konkretne miejsce, zwykle w górnej lub środkowej części pleców, i przyłożenie w innym miejscu nic nie da. Grube etui z metalem albo magnetycznym uchwytem też potrafi przeszkadzać. NFC w laptopie nie oznacza automatycznie obsługi płatności zbliżeniowych w przeglądarce.

Zobacz też hasła Bluetooth Low Energy i Ładowanie indukcyjne Qi.