THD (Total Harmonic Distortion, całkowite zniekształcenia harmoniczne) to miara tego, ile niepożądanych składowych dodaje urządzenie do czystego sygnału. Podaje się ją w procentach albo w decybelach. Im niższa wartość, tym wierniej sprzęt odtwarza to, co dostał na wejściu.
Pomiar wygląda tak: na wejście podaje się czysty ton o jednej częstotliwości, a na wyjściu sprawdza, ile pojawiło się jego wielokrotności, czyli harmonicznych. Ich łączny udział względem sygnału to właśnie THD. Często spotkasz też wariant THD+N, który wlicza dodatkowo szum, więc bywa nieco gorszy, ale bliższy temu, co realnie słychać.
Gdzie THD ma znaczenie
- Przetworniki DAC i interfejsy audio – elektronika ma zwykle zniekształcenia na tyle niskie, że różnice między przyzwoitymi modelami trudno usłyszeć.
- Wzmacniacze – THD rośnie gwałtownie, gdy zbliżasz się do maksymalnej mocy. Dlatego moc wzmacniacza podaje się zwykle przy konkretnym poziomie zniekształceń.
- Głośniki i słuchawki – przetworniki mechaniczne zniekształcają wyraźnie bardziej niż elektronika, zwłaszcza w basie i przy dużej głośności.
Mity i pułapki
Ściganie się na kolejne zera po przecinku ma sens głównie w pomiarach. Gdy elektronika jest już bardzo czysta, o brzmieniu zestawu decydują słuchawki lub głośniki, a nie trzecia cyfra THD w DAC-u.
Sama liczba bez warunków pomiaru niewiele mówi. Wartość podana dla jednej częstotliwości i niskiej głośności zawsze wygląda lepiej niż pomiar w basie przy wysokim poziomie. Porównuj więc tylko dane zmierzone w podobnych warunkach, najlepiej z niezależnych testów.
Ważny jest też rodzaj zniekształceń. Niskie harmoniczne ucho toleruje dużo łatwiej niż wysokie, więc dwa urządzenia o tym samym THD mogą brzmieć różnie.
Zobacz też hasła SNR i DAC.