SNR (Signal-to-Noise Ratio, stosunek sygnału do szumu) mówi, o ile poziom użytecznego sygnału jest wyższy od szumu własnego urządzenia. Wyraża się go w decybelach. Im wyższa wartość, tym ciszej szumi tło, gdy nic nie gra, i tym czystsze są ciche fragmenty nagrania.
Szum generuje każda elektronika: przedwzmacniacz, przetwornik, nawet przewody. Przy wysokim SNR jest on tak cichy, że ginie pod sygnałem. Przy niskim usłyszysz syczenie w słuchawkach w ciszy albo szum w tle nagrania głosu, który wyjdzie na wierzch po podbiciu głośności.
Gdzie spotkasz SNR
- Karty dźwiękowe, interfejsy i DAC-i – parametr wyjścia i wejścia. Zintegrowane audio na płycie głównej zwykle wypada tu słabiej niż osobne urządzenia, choć różnica zależy od konkretnej implementacji.
- Mikrofony – SNR mikrofonu wynika z jego szumów własnych. Ma znaczenie szczególnie przy cichych źródłach i nagrywaniu z większej odległości.
- Formaty cyfrowe – zapis 16-bitowy (jak płyta CD) ma teoretyczny zakres dynamiki około
96 dB, a 24-bitowy wyraźnie większy, którego żadna realna elektronika w pełni nie wykorzystuje.
Na co uważać
Wartości SNR producenci często podają z ważeniem A-weighted, które uwzględnia mniejszą czułość ucha na niskie i bardzo wysokie częstotliwości. Wynik ważony wygląda lepiej niż nieważony, więc porównuj tylko liczby mierzone tą samą metodą.
Wysoki SNR interfejsu nie pomoże, jeśli w pokoju szumi wentylator komputera. Mikrofon nagra go wiernie, bo dla urządzenia to też sygnał. Dla zwykłego użytkownika przyzwoity SNR to warunek konieczny, ale dalsza poprawa daje coraz mniej słyszalny efekt.
Zobacz też hasła THD i Gain mikrofonu.