Pojęcie ze słownika

PiP i PbP

Picture-in-Picture / Picture-by-Picture

PiP i PbP (Picture-in-Picture i Picture-by-Picture) to funkcje monitora, które pokazują obraz z dwóch źródeł naraz. W trybie PiP drugie źródło wyświetla się w małym okienku na tle głównego obrazu, a w PbP ekran dzieli się na dwie części ustawione obok siebie.

Całą robotę wykonuje elektronika monitora, a nie komputer. Podpinasz np. PC przez DisplayPort i laptopa służbowego albo konsolę przez HDMI, po czym w menu OSD wybierasz, które wejście ma być główne. Komputery nawet nie wiedzą, że dzielą ekran.

Do czego to się przydaje

  • Praca na dwóch maszynach – prywatny PC i laptop firmowy na jednym szerokim ekranie, bez drugiego monitora na biurku.
  • Podgląd w tle – okienko PiP z konsolą, dekoderem albo kamerą, gdy główny obraz zajmuje praca.
  • Monitory ultrapanoramiczne – przy proporcjach 21:9 i 32:9 tryb PbP daje dwie połówki zbliżone do zwykłych ekranów, więc tu ma największy sens.

Na co uważać

W trybie PbP każde źródło dostaje tylko część matrycy. Jeśli komputer wysyła pełną rozdzielczość, obraz zostanie ściśnięty albo otoczony czarnymi pasami. Ustaw w systemie rozdzielczość odpowiadającą połowie ekranu, a dostaniesz ostry, niezniekształcony obraz.

Podczas pracy z dwoma obrazami monitor często wyłącza część funkcji: adaptacyjną synchronizację, HDR albo najwyższe odświeżanie. Do grania tryb dzielony to więc kompromis. Sprawdź też w instrukcji, które pary wejść da się łączyć, bo nie każdy monitor pozwala zestawić dowolne dwa porty.

Jeśli potrzebujesz przełączać nie tylko obraz, ale i klawiaturę z myszką między komputerami, szukaj monitora z wbudowanym przełącznikiem KVM. PiP i PbP same w sobie tego nie robią.

Zobacz też hasła KVM w monitorze i Monitor ultrapanoramiczny.