Dual-channel to tryb, w którym kontroler pamięci procesora rozmawia z dwoma modułami RAM równolegle, dwoma niezależnymi kanałami. Zamiast jednej szyny danych masz dwie, więc przepustowość pamięci mniej więcej się podwaja — i to za darmo, bo wystarczy dobrze dobrać i wpiąć kości.
Liczby: dwa moduły DDR4-3200 to około 51,2 GB/s zamiast 25,6 GB/s, a para DDR5-5600 daje już ok. 89 GB/s. Opóźnienia się nie zmieniają — rośnie tylko ilość danych, którą da się przepchnąć w jednostce czasu.
Ile realnie zyskujesz
- Zintegrowana grafika (iGPU) — nawet +30-50% FPS, bo APU żywi się pamięcią systemową. To największy zysk, jaki dual-channel potrafi dać.
- Gry na dedykowanej karcie — zwykle +5-15%, przy czym najbardziej poprawiają się klatki minimalne, czyli te odczuwalne przycięcia.
- Kompresja, kompilacja, montaż wideo — kilka do kilkunastu procent, zależnie od zadania.
- Biuro i przeglądarka — różnica praktycznie niemierzalna gołym okiem.
Jak włączyć dual-channel
W desktopie na czterech slotach moduły wkłada się na przemian — najczęściej w gniazda A2 i B2 (drugi i czwarty od procesora). Instrukcja płyty głównej podaje to wprost i warto ją sprawdzić, bo wpięcie obok siebie potrafi zostawić Cię w single-channel. W laptopie po prostu zapełniasz oba sloty SO-DIMM.
Moduły nie muszą być identyczne, ale najbezpieczniej brać zestaw (kit) dwóch kości o tej samej pojemności, taktowaniu i opóźnieniach. Mieszanka 8 GB + 16 GB zadziała w trybie flex: 16 GB pracuje dwukanałowo, reszta jednokanałowo — nadal lepiej niż jedna kość.
Czy sprawdzisz, że działa? Otwórz CPU-Z, zakładka Memory, pole Channel # powinno pokazywać Dual. Zobacz też: single-channel, XMP/EXPO.