BFI (Black Frame Insertion) to technika, w której monitor między kolejnymi klatkami na chwilę pokazuje czerń albo wygasza podświetlenie. Efekt: ruch jest wyraźnie ostrzejszy, ale obraz robi się ciemniejszy. W monitorach LCD ta sama idea występuje pod nazwą backlight strobing i markowymi skrótami, takimi jak ULMB u Nvidii.
Dlaczego to działa
Monitory LCD i OLED to wyświetlacze typu sample-and-hold: każda klatka wisi na ekranie przez cały czas jej trwania. Twoje oko płynnie śledzi poruszający się obiekt, a obraz stoi w miejscu, więc mózg rejestruje rozmycie. To rozmycie występuje nawet przy idealnie szybkiej matrycy. BFI skraca czas, przez jaki klatka jest widoczna, i zbliża zachowanie ekranu do starych monitorów CRT.
Koszty i ograniczenia
- Jasność spada, bo przez część czasu ekran jest czarny. Producenci częściowo nadrabiają to mocniejszym podświetleniem w impulsie.
- Migotanie: przy niskim odświeżaniu wrażliwe osoby widzą flicker i szybciej męczą oczy.
- Crosstalk w LCD: gdy piksele nie zdążą się przełączyć przed błyskiem, pojawiają się podwójne kontury.
- Wiele monitorów nie pozwala łączyć strobingu z VRR (G-Sync, FreeSync), choć są wyjątki.
Kiedy włączyć
BFI ma sens w szybkich grach rywalizacyjnych, gdy Twoja karta graficzna stabilnie trzyma liczbę klatek równą odświeżaniu. W filmach, pracy biurowej i grach z wahającym się FPS zwykle lepiej zostawić je wyłączone. Najlepsze efekty daje przy wysokim odświeżaniu, bo wtedy migotanie przestaje być zauważalne.
Zobacz też hasła Motion blur i Częstotliwość odświeżania.