Pojęcie ze słownika

Architektura hybrydowa

Architektura hybrydowa to budowa procesora, w której obok siebie pracują dwa rodzaje rdzeni: wydajnościowe P-core (Performance) i energooszczędne E-core (Efficient). Na desktopach spopularyzował ją Intel w 12. generacji Core, a w smartfonach i komputerach Apple to standard od lat.

P-core są duże, szybkie i mają wysokie taktowanie — to one ciągną grę czy główny wątek programu. E-core zajmują mniej miejsca i prądu, więc producent może dać ich więcej. Świetnie radzą sobie z zadaniami w tle i obciążeniami wielowątkowymi, jak rendering czy kompilacja. O tym, co trafia na które rdzenie, decyduje harmonogram systemu operacyjnego, wspierany przez sprzętowe podpowiedzi procesora (u Intela: Thread Director).

Jak czytać specyfikację

  • Zapis typu 14 rdzeni (6P + 8E) oznacza 6 rdzeni wydajnościowych i 8 energooszczędnych.
  • Liczba wątków nie musi być dwa razy większa od liczby rdzeni — E-core nie mają Hyper-Threadingu, a w części nowszych układów nie mają go też P-core.
  • Do gier najważniejsza jest liczba i szybkość P-core. E-core przydają się w pracy wielowątkowej i przy streamowaniu w tle.

Na co uważać

Nie porównuj „gołej” liczby rdzeni procesora hybrydowego z klasycznym. 14 rdzeni hybrydowych to nie to samo co 14 pełnoprawnych rdzeni. Patrz na rozkład P/E i testy w Twoich zastosowaniach.

Ważny jest też system. Windows 11 lepiej rozdziela zadania między typy rdzeni niż Windows 10, więc na starszym systemie procesor hybrydowy może nie pokazać pełni możliwości.

Zobacz też hasła IPC i Power limit.