Ambient occlusion (AO) to technika renderowania, która przyciemnia miejsca, gdzie dociera mniej rozproszonego światła: kąty pomieszczeń, styki przedmiotów z podłogą, szczeliny między kamieniami czy fałdy ubrań. Bez AO obiekty w grze wyglądają, jakby unosiły się nad podłożem, a scena robi się płaska.
Gra sprawdza, jak bardzo dany punkt jest „zasłonięty” przez otaczającą geometrię, i na tej podstawie dokłada delikatny cień. To nie jest cień od konkretnej lampy, tylko przybliżenie tego, jak światło z otoczenia rozkłada się w zakamarkach.
Odmiany, które zobaczysz w opcjach
- SSAO (Screen Space Ambient Occlusion) – najprostsza i najtańsza, liczona tylko na podstawie tego, co widać na ekranie.
- HBAO / HBAO+ – dokładniejsza metoda, która daje wyraźniejsze, bardziej przekonujące cienie kontaktowe.
- RTAO – ambient occlusion liczone ray tracingiem, najwierniejsze i najdroższe dla GPU.
Praktyka: na słabszej karcie zostaw SSAO albo niski poziom AO, bo całkowite wyłączenie odbiera scenie sporo głębi. Na mocniejszym GPU HBAO+ to zwykle dobry kompromis, a RTAO włączaj dopiero wtedy, gdy masz zapas FPS.
Na co uważać
Metody screen space mają typowe artefakty: ciemne „aureole” wokół postaci i cienie, które znikają, gdy obiekt wyjdzie poza krawędź kadru. Jeśli coś dziwnie migocze przy ruchu kamery, często winne jest właśnie AO. Zbyt mocne ustawienie potrafi też zabrudzić obraz, robiąc z każdej szczeliny czarną kreskę.
Zobacz też hasła Global illumination i Ray tracing.