Path tracing to najpełniejsza odmiana ray tracingu, w której całe oświetlenie sceny – łącznie z wielokrotnymi odbiciami światła – liczone jest przez śledzenie ścieżek promieni. Zamiast łączyć klasyczną grafikę z kilkoma efektami RT, gra symuluje drogę światła niemal w całości. Efekt jest bardzo realistyczny, ale wymaga ogromnej mocy GPU.
Path tracing czy ray tracing
W „zwykłym” ray tracingu w grach promienie liczone są zazwyczaj dla wybranych efektów: odbić, cieni albo części oświetlenia. Reszta obrazu powstaje tradycyjną rasteryzacją z mnóstwem sztuczek. Path tracing idzie dalej: promień odbija się od ścian, podłogi i przedmiotów wiele razy, zbierając po drodze kolor i jasność. Dzięki temu światło z okna naturalnie rozjaśnia pokój, czerwona ściana delikatnie barwi otoczenie, a cienie mają realistyczne krawędzie.
Ta sama technika od lat jest standardem w filmach animowanych i programach do renderingu, jak Blender w silniku Cycles. Różnica polega na tym, że tam klatka może liczyć się minutami, a w grze ma kilkanaście milisekund.
Co to oznacza dla Twojego sprzętu
- W grach tryb path tracingu pojawia się zwykle jako najwyższe ustawienie grafiki, np. „RT Overdrive” w Cyberpunk 2077 czy pełny path tracing w Alan Wake 2.
- Bez upscalingu (DLSS, FSR, XeSS) i często generowania klatek nawet najmocniejsze karty mają problem z płynną grą w wysokiej rozdzielczości.
- Kluczowe jest odszumianie – technologie typu ray reconstruction mocno poprawiają tu jakość.
- Najlepiej radzą sobie wysokie modele kart z mocnymi jednostkami RT. Na średniakach to raczej ciekawostka do zrzutów ekranu.
Na co uważać
Path tracing to nie jest ustawienie „must have”. Dobrze zrobiona grafika z rasteryzacją i wybranymi efektami RT często wygląda świetnie przy dużo wyższym klatkażu. Jeśli masz kartę ze średniej półki, wybierz płynność zamiast wizualnej perfekcji w 30 klatkach.
Zobacz też hasła Ray reconstruction i Generowanie klatek.