Pojęcie ze słownika

Path tracing

Path tracing to najpełniejsza odmiana ray tracingu, w której całe oświetlenie sceny – łącznie z wielokrotnymi odbiciami światła – liczone jest przez śledzenie ścieżek promieni. Zamiast łączyć klasyczną grafikę z kilkoma efektami RT, gra symuluje drogę światła niemal w całości. Efekt jest bardzo realistyczny, ale wymaga ogromnej mocy GPU.

Path tracing czy ray tracing

W „zwykłym” ray tracingu w grach promienie liczone są zazwyczaj dla wybranych efektów: odbić, cieni albo części oświetlenia. Reszta obrazu powstaje tradycyjną rasteryzacją z mnóstwem sztuczek. Path tracing idzie dalej: promień odbija się od ścian, podłogi i przedmiotów wiele razy, zbierając po drodze kolor i jasność. Dzięki temu światło z okna naturalnie rozjaśnia pokój, czerwona ściana delikatnie barwi otoczenie, a cienie mają realistyczne krawędzie.

Ta sama technika od lat jest standardem w filmach animowanych i programach do renderingu, jak Blender w silniku Cycles. Różnica polega na tym, że tam klatka może liczyć się minutami, a w grze ma kilkanaście milisekund.

Co to oznacza dla Twojego sprzętu

  • W grach tryb path tracingu pojawia się zwykle jako najwyższe ustawienie grafiki, np. „RT Overdrive” w Cyberpunk 2077 czy pełny path tracing w Alan Wake 2.
  • Bez upscalingu (DLSS, FSR, XeSS) i często generowania klatek nawet najmocniejsze karty mają problem z płynną grą w wysokiej rozdzielczości.
  • Kluczowe jest odszumianie – technologie typu ray reconstruction mocno poprawiają tu jakość.
  • Najlepiej radzą sobie wysokie modele kart z mocnymi jednostkami RT. Na średniakach to raczej ciekawostka do zrzutów ekranu.

Na co uważać

Path tracing to nie jest ustawienie „must have”. Dobrze zrobiona grafika z rasteryzacją i wybranymi efektami RT często wygląda świetnie przy dużo wyższym klatkażu. Jeśli masz kartę ze średniej półki, wybierz płynność zamiast wizualnej perfekcji w 30 klatkach.

Zobacz też hasła Ray reconstruction i Generowanie klatek.