PiP i PbP (Picture-in-Picture i Picture-by-Picture) to funkcje monitora, które pokazują obraz z dwóch źródeł naraz. W trybie PiP drugie źródło wyświetla się w małym okienku na tle głównego obrazu, a w PbP ekran dzieli się na dwie części ustawione obok siebie.
Całą robotę wykonuje elektronika monitora, a nie komputer. Podpinasz np. PC przez DisplayPort i laptopa służbowego albo konsolę przez HDMI, po czym w menu OSD wybierasz, które wejście ma być główne. Komputery nawet nie wiedzą, że dzielą ekran.
Do czego to się przydaje
- Praca na dwóch maszynach – prywatny PC i laptop firmowy na jednym szerokim ekranie, bez drugiego monitora na biurku.
- Podgląd w tle – okienko PiP z konsolą, dekoderem albo kamerą, gdy główny obraz zajmuje praca.
- Monitory ultrapanoramiczne – przy proporcjach
21:9i32:9tryb PbP daje dwie połówki zbliżone do zwykłych ekranów, więc tu ma największy sens.
Na co uważać
W trybie PbP każde źródło dostaje tylko część matrycy. Jeśli komputer wysyła pełną rozdzielczość, obraz zostanie ściśnięty albo otoczony czarnymi pasami. Ustaw w systemie rozdzielczość odpowiadającą połowie ekranu, a dostaniesz ostry, niezniekształcony obraz.
Podczas pracy z dwoma obrazami monitor często wyłącza część funkcji: adaptacyjną synchronizację, HDR albo najwyższe odświeżanie. Do grania tryb dzielony to więc kompromis. Sprawdź też w instrukcji, które pary wejść da się łączyć, bo nie każdy monitor pozwala zestawić dowolne dwa porty.
Jeśli potrzebujesz przełączać nie tylko obraz, ale i klawiaturę z myszką między komputerami, szukaj monitora z wbudowanym przełącznikiem KVM. PiP i PbP same w sobie tego nie robią.
Zobacz też hasła KVM w monitorze i Monitor ultrapanoramiczny.