Pojęcie ze słownika

PWM wentylatora

Pulse Width Modulation

PWM wentylatora (Pulse Width Modulation) to sposób sterowania obrotami przez czwarty pin złącza. Wentylator dostaje stałe 12 V, a prędkość ustala osobny sygnał sterujący, który bardzo szybko przełącza się między stanem włączonym i wyłączonym. Im dłuższy impuls „włączony” w każdym cyklu, tym szybciej kręci się wirnik.

Wartość sygnału podaje się w procentach wypełnienia (duty cycle). Specyfikacja Intela dla wentylatorów 4-pin zakłada częstotliwość sygnału około 25 kHz, czyli powyżej zakresu słyszalnego, więc samo sterowanie nie piszczy. Silnik dostaje cały czas pełne napięcie, dlatego startuje pewnie i może kręcić się bardzo wolno bez ryzyka, że stanie.

PWM czy DC

  • PWM (4-pin) – precyzyjna regulacja w szerokim zakresie, często z możliwością zatrzymania wentylatora przy niskiej temperaturze (tryb 0 RPM, jeśli model go obsługuje).
  • DC (3-pin) – płyta zmienia napięcie zasilania. Działa, ale poniżej pewnego napięcia wentylator nie wystartuje, więc dolny zakres prędkości jest węższy.
  • Złącza są kompatybilne – wtyczkę 3-pin włożysz do gniazda 4-pin i odwrotnie. Trzeba tylko w UEFI ustawić właściwy tryb dla danego gniazda.

Na co uważać

Najczęstszy problem: wentylator PWM podpięty do gniazda ustawionego na DC (albo na odwrót) kręci się cały czas na maksa albo nie reaguje na krzywą. Zanim uznasz, że wentylator jest wadliwy, sprawdź tryb w BIOS-ie. Przy kilku wentylatorach na jednym gnieździe przez rozgałęźnik pamiętaj, że płyta odczyta obroty tylko jednego z nich.

Zobacz też hasła RPM i Krzywa wentylatorów.