Teselacja (tessellation) to technika renderowania, w której karta graficzna dzieli powierzchnie modelu 3D na wiele mniejszych trójkątów. Z prostej siatki o niewielkiej liczbie wielokątów GPU „w locie” tworzy znacznie gęstszą geometrię – dzięki temu kamienie, cegły czy fale na wodzie mają prawdziwą wypukłość, a nie tylko namalowaną teksturę.
Jak to działa
W grach upowszechniła się wraz z DirectX 11, który dodał do potoku renderowania osobne etapy: hull shader, sprzętowy teselator i domain shader. Gra określa współczynnik podziału (tessellation factor) – w DirectX 11 jego maksymalna wartość to 64. Teselacja zwykle idzie w parze z mapą przemieszczeń (displacement map), która mówi, jak wypchnąć nowe wierzchołki.
Duża zaleta: poziom szczegółów można dynamicznie dopasować do odległości. Obiekt tuż przed kamerą dostaje gęstą siatkę, ten w oddali – rzadką.
Włączyć czy nie?
- Nowoczesna karta do gier – zostaw włączoną; współczesne GPU radzą sobie z nią bez większego kosztu.
- Słaba karta lub grafika zintegrowana – obniżenie teselacji to jeden z ustawień, które potrafią dać kilka klatek więcej przy umiarkowanej stracie wyglądu.
- Test – porównaj FPS z teselacją na wysokim i niskim poziomie w tej samej scenie; różnica pokaże, czy to Twoje wąskie gardło.
Na co uważać
Więcej nie zawsze znaczy lepiej. Zbyt wysoki współczynnik teselacji może tworzyć trójkąty mniejsze niż piksel – karta mieli dodatkową geometrię, której na ekranie po prostu nie widać. W przeszłości zdarzały się gry przesadnie teselujące niewidoczne obiekty, co mocno uderzało w wydajność. Niektóre panele sterowników pozwalają ograniczyć poziom teselacji niezależnie od ustawień gry.
Zobacz też hasła DirectX i Shader.