Publiczny adres IP to adres widoczny w internecie, który przydziela Ci operator. Prywatne adresy IP, np. 192.168.1.10, nadaje urządzeniom w domu router. Na zewnątrz wszystkie występują pod jednym publicznym adresem dzięki NAT.
NAT (Network Address Translation) działa jak recepcja w biurowcu: router pamięta, który komputer o co zapytał, i odsyła mu odpowiedź. Dzięki temu dziesiątki urządzeń korzysta z jednego adresu publicznego, a z internetu nie da się bezpośrednio „zapukać” do Twojego laptopa.
Zakresy prywatne (IPv4)
10.0.0.0–10.255.255.255172.16.0.0–172.31.255.255192.168.0.0–192.168.255.255— najczęściej spotykany w domowych routerach
Adresy z tych zakresów nie są trasowane w internecie, więc każdy dom może mieć u siebie 192.168.1.1 bez konfliktu.
CGNAT, czyli publiczny, który nie jest publiczny
Wielu operatorów, szczególnie mobilnych, nie daje Ci własnego publicznego IP, tylko wpuszcza Cię za drugi NAT po swojej stronie. Rozpoznasz to, gdy adres WAN w routerze zaczyna się od 100.64–100.127 albo jest prywatny i różni się od tego, który pokazuje strona „jakie mam IP”.
Kiedy potrzebujesz publicznego IP
Do przeglądania stron i grania wystarczy NAT. Własny, najlepiej stały publiczny adres przyda się, gdy chcesz mieć zdalny dostęp do NAS-a, kamer, serwera gry albo VPN do domu. Wtedy zapytaj operatora o usługę publicznego (stałego) IP — czasem jest dodatkowo płatna.
Zobacz też hasła NAT i Przekierowanie portów.