Pojęcie ze słownika

HDR10

HDR10 to najpopularniejszy, otwarty standard HDR, który zakłada 10-bitową głębię kolorów, przestrzeń barw Rec. 2020 i krzywą jasności PQ. Wykorzystuje statyczne metadane, czyli jeden zestaw informacji o jasności dla całego filmu lub gry.

Metadane mówią wyświetlaczowi, jak jasna jest najjaśniejsza scena (MaxCLL) i jak jasna jest średnio najjaśniejsza klatka (MaxFALL). Monitor dopasowuje do tego swoje możliwości metodą tone mappingu. Ponieważ metadane są jedne na całość, ciemne i jasne sceny dostają ten sam „przepis”. Formaty z dynamicznymi metadanymi, jak Dolby Vision czy HDR10+, dobierają go scena po scenie.

HDR10 a certyfikaty jasności

HDR10 to format sygnału, a nie poziom jakości. Monitor może przyjąć sygnał HDR10 i wyświetlić go po prostu źle. To, czy obraz HDR robi wrażenie, zależy od sprzętu:

  • jasności szczytowej – im wyższa, tym mocniejsze światła i odblaski
  • kontrastu i czerni – OLED albo LCD z gęstym local dimmingiem (Mini LED)
  • gamy barw – szerokie pokrycie DCI-P3 robi różnicę w nasyceniu

Dlatego pytanie „HDR10 czy HDR400” jest trochę jak „benzyna czy szybkość”. HDR10 mówi, co monitor przyjmie, a certyfikat VESA DisplayHDR (np. 400, 600, 1000) mówi, jak to pokaże. Przy DisplayHDR 400 na zwykłym LCD bez local dimmingu efekt bywa rozczarowujący i często lepiej grać w SDR.

Na co uważać: hasło „HDR Ready” lub „obsługa HDR10” w tanim monitorze bywa ozdobnikiem specyfikacji. Szukaj recenzji z pomiarem jasności i oceną local dimmingu, a dla porządnego HDR celuj w OLED lub Mini LED.

Zobacz też hasła Dolby Vision i DisplayHDR.