Pojęcie ze słownika

LFC

Low Framerate Compensation

LFC (Low Framerate Compensation) to mechanizm adaptive sync, który włącza się, gdy liczba klatek spada poniżej dolnej granicy zakresu VRR monitora. Karta graficzna wysyła wtedy każdą klatkę dwa lub więcej razy, tak by odświeżanie ekranu wróciło do obsługiwanego zakresu, a synchronizacja nadal działała.

Przykład: monitor ma zakres 48–144 Hz, a gra spada do 30 FPS. Bez LFC adaptive sync się wyłącza i wracają rwanie obrazu (tearing) albo przycięcia z V-Sync. Z LFC każda klatka jest pokazana dwukrotnie, ekran pracuje na 60 Hz, a Ty dalej widzisz płynny obraz – na ile pozwala 30 FPS.

Kiedy LFC działa

Żeby powielanie klatek miało sens, górna granica zakresu VRR musi być wyraźnie wyższa od dolnej. AMD w programie FreeSync przyjęło, że maksimum powinno być co najmniej około 2,5 raza wyższe niż minimum. W praktyce:

  • 48–144 Hz – LFC zadziała bez problemu
  • 40–75 Hz – za wąski zakres, LFC zwykle niedostępne
  • monitory 144 Hz i szybsze z certyfikatem FreeSync Premium mają LFC w wymaganiach

LFC obsługuje sterownik karty graficznej, więc nie musisz niczego włączać ręcznie, poza samym adaptive sync w OSD i sterowniku. Działa analogicznie przy kartach NVIDIA w trybie G-Sync Compatible.

Na co uważać: w specyfikacji sklepu często widać tylko „FreeSync”, bez zakresu. Podstawowy FreeSync nie wymaga LFC, więc przy tanim monitorze 75 Hz synchronizacja przy niskim FPS może po prostu nie działać. Szukaj zakresu VRR w danych producenta lub w recenzji. LFC nie zrobi też z 25 FPS płynnej gry – usuwa tearing, ale nie dodaje klatek.

Zobacz też hasła FreeSync i VRR.