Frame generation (generowanie klatek) to technika, w której karta graficzna tworzy dodatkowe klatki pomiędzy tymi faktycznie wyrenderowanymi przez grę. Licznik fps może wtedy pokazać nawet dwa razy więcej klatek, a w nowszych odmianach jeszcze więcej, i obraz w ruchu wygląda wyraźnie płynniej.
Algorytm bierze dwie kolejne klatki, analizuje wektory ruchu i przepływ obrazu, a potem wylicza klatkę pośrednią. Żeby to zrobić, musi poczekać na następną prawdziwą klatkę, więc obraz jest wyświetlany z lekkim opóźnieniem. Wygenerowane klatki nie reagują też na Twoje ruchy myszą, bo gra ich w ogóle nie liczyła.
Technologie
- DLSS Frame Generation (NVIDIA) – od kart GeForce RTX 40; w serii RTX 50 wariant Multi Frame Generation generuje kilka klatek na jedną renderowaną.
- FSR Frame Generation (AMD) – działa na szerszej gamie kart, także innych producentów.
- AFMF (AMD) – generowanie klatek na poziomie sterownika, bez wsparcia w samej grze, kosztem jakości.
Kiedy to ma sens
Najlepiej sprawdza się, gdy bez niej masz już przyzwoitą liczbę klatek, mniej więcej 60 fps i więcej, a chcesz w pełni wykorzystać monitor o wysokim odświeżaniu. Przy niskim bazowym fps opóźnienie i artefakty stają się wyraźne, a gra wciąż „czuje się” jak 30 fps, nawet jeśli licznik pokazuje 60.
Do frame generation zwykle włącza się technologie redukujące input lag, np. NVIDIA Reflex czy AMD Anti-Lag. W dynamicznych grach sieciowych, gdzie liczy się reakcja, lepiej z niej zrezygnować.
Mit marketingowy
Wykresy producentów często porównują fps z generowaniem klatek do fps bez niego u konkurencji albo w starszej generacji. To nie jest uczciwe porównanie surowej wydajności. Przy wyborze karty patrz na testy z wyłączonym frame generation, a tę funkcję traktuj jako dodatek.
Zobacz też hasła Upscaling i Input lag.