Pojęcie ze słownika

Rasteryzacja

Rasteryzacja to klasyczna metoda renderowania grafiki 3D, na której od lat opierają się gry. Modele w scenie składają się z trójkątów, a karta graficzna rzutuje je na płaszczyznę ekranu i ustala, które piksele każdy z nich zakrywa. Potem dla tych pikseli liczy kolor, tekstury i oświetlenie.

Jak to działa w praktyce

Rasteryzacja jest bardzo szybka, bo karta nie musi śledzić, jak światło odbija się po całej scenie. Problem w tym, że cienie, odbicia czy oświetlenie pośrednie nie powstają tu „same z siebie”. Twórcy gier muszą je udawać sprytnymi przybliżeniami: mapami cieni, odbiciami w przestrzeni ekranu (screen-space reflections) czy wcześniej wypalonym oświetleniem.

Efekt bywa świetny, ale łatwo zauważyć ograniczenia. Typowy przykład to odbicie w kałuży, które znika, gdy obiekt wyjdzie poza kadr, bo gra „nie wie”, co jest poza ekranem.

Rasteryzacja a ray tracing

  • Rasteryzacja: wysoka liczba FPS, dobrze sprawdzona, oświetlenie oparte na przybliżeniach.
  • Ray tracing: śledzi promienie światła, daje realistyczne cienie i odbicia, ale mocno obciąża GPU.
  • Podejście hybrydowe: większość współczesnych gier rasteryzuje scenę, a ray tracingiem dokłada wybrane efekty.

Na co patrzeć w testach

Gdy recenzja podaje „wydajność w rasteryzacji”, chodzi o wyniki w grach z wyłączonym ray tracingiem. Dla większości graczy to wciąż najważniejsza liczba, bo właśnie tak działa ogromna część gier. Wydajność w ray tracingu oceniaj osobno: dwie karty o podobnych wynikach w rasteryzacji potrafią się wyraźnie różnić po włączeniu RT.

Zobacz też hasła Ray tracing i Shader.