Szybkie uruchamianie (Fast Startup) to funkcja Windows, która przy wyłączaniu komputera nie zamyka systemu do końca. Wylogowuje Cię i zamyka programy, ale stan jądra systemu i załadowanych sterowników zapisuje na dysku, w pliku hibernacji hiberfil.sys. Przy następnym starcie Windows wczytuje ten stan zamiast inicjować wszystko od zera.
To taki hybrydowy kompromis między pełnym wyłączeniem a hibernacją. Funkcja pojawiła się w czasach Windows 8 jako sposób na szybszy start i do dziś bywa domyślnie włączona.
Co to oznacza w praktyce
- „Zamknij” to nie pełne wyłączenie – jądro i sterowniki przetrwają do następnego uruchomienia.
- „Uruchom ponownie” omija Fast Startup – restart robi pełny cykl i ładuje jądro oraz sterowniki na świeżo.
- Pełne wyłączenie wymusisz poleceniem
shutdown /s /t 0albo przytrzymując Shift przy klikaniu „Zamknij”.
Kiedy warto je wyłączyć
Na nowoczesnym dysku NVMe zysk czasu bywa niewielki, a problemów może przysporzyć więcej:
- Dual boot z Linuksem – partycja Windows zostaje „zamrożona” i inny system może mieć z nią kłopot.
- Problemy ze sterownikami – wadliwy stan sterownika przechodzi przez „wyłączenie” i wraca po starcie.
- Aktualizacje i naprawy – część zmian wymaga prawdziwego restartu.
- Zmiany w firmware – niektóre płyty przy szybkim starcie słabiej reagują na wejście do ustawień UEFI.
Wyłączysz je w Panelu sterowania: Opcje zasilania → „Wybierz działanie przycisków zasilania” → „Zmień ustawienia, które są obecnie niedostępne” → odznacz „Włącz szybkie uruchamianie”. Jeśli po aktualizacji coś „dziwnie działa”, zacznij od zwykłego restartu, nie od wyłączenia i włączenia.
Zobacz też hasła Hibernacja i Czysta instalacja sterownika.