Kodek Bluetooth to sposób, w jaki dźwięk jest kompresowany przed wysłaniem drogą radiową ze smartfona czy komputera do słuchawek lub głośnika. Przepustowość Bluetooth jest za mała na nieskompresowane audio, więc kodek decyduje, ile szczegółów przetrwa podróż i jak duże będzie opóźnienie.
Kluczowa zasada: kodek działa tylko wtedy, gdy obsługują go oba urządzenia. Słuchawki z LDAC podłączone do sprzętu, który zna tylko SBC, zagrają w SBC. Urządzenia same negocjują najlepszy wspólny kodek, a w Androidzie możesz go podejrzeć (i często wymusić) w opcjach programisty.
Najpopularniejsze kodeki
- SBC – obowiązkowy podstawowy kodek, ma go każde urządzenie audio Bluetooth. Brzmi poprawnie, ale najmniej szczegółowo.
- AAC – standard w ekosystemie Apple. Na iPhonie to zwykle najlepszy dostępny wybór, na Androidzie bywa różnie, zależnie od implementacji.
- aptX i jego odmiany (
aptX HD,aptX Adaptive) – rodzina Qualcomma, popularna w smartfonach z Androidem. Wersja Adaptive dostosowuje jakość do warunków i ma tryb niskiego opóźnienia. - LDAC – kodek Sony o najwyższej przepływności z tej listy, ale w najwyższym trybie wymaga dobrego sygnału i potrafi się rwać, gdy telefon siedzi w kieszeni.
- LC3 – nowy kodek ze standardu LE Audio, który przy niższej przepływności ma brzmieć lepiej niż SBC.
Na co uważać
Nazwa kodeka na pudełku to nie gwarancja dźwięku. Przetworniki, strojenie i dopasowanie słuchawek do ucha robią większą różnicę niż przeskok z AAC na LDAC, zwłaszcza przy streamingu w kompresji stratnej. Do gier i filmów ważniejsze bywa opóźnienie niż przepływność, a tu najlepiej sprawdza się dedykowany dongle 2,4 GHz albo tryb niskiej latencji.
Zobacz też hasła Latencja audio i LE Audio.