Vcore to napięcie zasilające rdzenie procesora, podawane w woltach (V). Dostarcza je sekcja VRM na płycie głównej, a jego wartość zmienia się dynamicznie setki razy na sekundę, zależnie od obciążenia i taktowania.
Zasada jest prosta: wyższy zegar wymaga wyższego napięcia, żeby tranzystory przełączały się stabilnie. Każde dołożenie napięcia podnosi jednak pobór mocy i temperaturę szybciej niż liniowo. Dlatego przy podkręcaniu szuka się najniższego Vcore, przy którym procesor jest jeszcze stabilny, a przy undervoltingu zbija się je poniżej fabrycznego.
Jakie wartości są normalne
- W spoczynku napięcie spada wyraźnie poniżej 1 V albo skacze w górę przy krótkich zrywach. To normalne zachowanie oszczędzania energii.
- Przy lekkim obciążeniu jednego rdzenia współczesne procesory same podnoszą Vcore nawet do okolic
1,4–1,5 V, żeby osiągnąć maksymalny boost. Prąd jest wtedy mały, więc nie ma powodu do paniki. - Przy pełnym obciążeniu wszystkich rdzeni napięcie jest niższe, bo procesor pilnuje limitów mocy i temperatury.
Bezpieczny pułap zależy od architektury i procesu produkcyjnego, więc nie ma jednej magicznej liczby dla wszystkich. Najpewniejsze źródło to fora i poradniki dla Twojej konkretnej generacji CPU.
Na co uważać
Długotrwałe wysokie napięcie przy dużym prądzie przyspiesza degradację krzemu. Procesor może po miesiącach przestać być stabilny na ustawieniach, które wcześniej działały. Głośny przykład to problemy z niestabilnością części procesorów Intel Core 13. i 14. generacji, gdzie winne okazało się m.in. zbyt wysokie napięcie żądane przez sam procesor.
Nie ustawiaj też stałego napięcia „na sztywno” bez potrzeby. Tryb adaptive lub offset pozwala procesorowi obniżać Vcore w spoczynku, a stała wartość trzyma je wysoko przez cały czas.
Zobacz też hasła LLC i Stress test.