Sterownik WHQL to sterownik, który przeszedł testy Microsoftu w ramach programu certyfikacji sprzętu i dostał cyfrowy podpis potwierdzający zgodność z Windowsem. Skrót pochodzi od Windows Hardware Quality Labs. Dziś proces formalnie nazywa się Windows Hardware Compatibility Program, ale w opisach sterowników nadal króluje stara nazwa.
W praktyce producent, np. karty graficznej, wysyła sterownik do zestawu testów zgodności. Jeśli przejdzie, Microsoft go podpisuje. Taki sterownik może też trafić do Windows Update, a system nie ostrzega Cię przy jego instalacji.
WHQL a beta
Producenci GPU często wypuszczają dwa rodzaje sterowników:
- WHQL – wersja po pełnej certyfikacji, zalecana, gdy liczy się stabilność, np. w komputerze do pracy,
- beta / preview / optional – wydawana szybciej, często z poprawkami pod świeże premiery gier, ale bez pełnej certyfikacji.
Jeśli grasz w nową grę i producent dał na nią poprawkę tylko w becie, spokojnie możesz ją zainstalować. Gdy po niej coś zacznie się sypać, po prostu wróć do ostatniej wersji WHQL.
Mit do rozbrojenia
WHQL nie znaczy „wolny od błędów”. Certyfikat potwierdza zgodność z Windowsem i przejście testów, a nie to, że sterownik idealnie działa w każdej grze. Zdarza się, że wersja beta działa u Ciebie lepiej niż certyfikowana. Warto też odróżnić WHQL od samego podpisu cyfrowego: nowoczesne 64-bitowe Windowsy wymagają podpisu każdego sterownika jądra, ale nie każdy podpisany sterownik przeszedł pełne testy WHQL.
Zobacz też hasła Sterownik i Kod błędu 43.