Miracast to standard bezprzewodowego przesyłania obrazu i dźwięku z komputera, laptopa lub telefonu na telewizor, monitor albo projektor. Urządzenia łączą się bezpośrednio przez Wi-Fi Direct, więc router nie jest potrzebny. W Windows wywołasz go skrótem Win+K.
Działa to jak wirtualny kabel HDMI: komputer kompresuje obraz w locie i wysyła go strumieniem do odbiornika, który go dekoduje i wyświetla. Możesz powielić ekran, rozszerzyć pulpit albo wyświetlać obraz tylko na telewizorze. Odbiornikiem bywa telewizor z wbudowaną obsługą (często ukrytą pod nazwą „Screen Mirroring” lub „Dublowanie ekranu”) albo niewielki adapter wpinany w port HDMI.
Do czego się nadaje, a do czego nie
- Dobrze: prezentacje, zdjęcia, filmy, przeglądanie stron na dużym ekranie.
- Średnio: praca biurowa przez dłuższy czas, bo obraz po kompresji bywa mniej ostry niż po kablu.
- Słabo: gry dynamiczne. Opóźnienie (input lag) jest wyraźnie wyższe niż przy połączeniu kablowym.
Na co uważać
Obie strony muszą obsługiwać standard, a karta Wi-Fi i jej sterownik w komputerze muszą wspierać Wi-Fi Direct. Jeśli po Win+K lista urządzeń jest pusta, zacznij od aktualizacji sterownika karty sieciowej i włączenia odbioru w telewizorze. Jakość połączenia psują zatłoczone pasmo, ściany i odległość, więc obraz potrafi się przycinać.
Miracast to nie to samo co Chromecast czy AirPlay. Tamte rozwiązania zwykle korzystają z domowej sieci, a część z nich przesyła tylko adres filmu, który telewizor odtwarza sam. Miracast zawsze wysyła gotowy obraz z ekranu.
Zobacz też hasła Wi-Fi Direct i HDMI.