Adaptive Sync to ogólna nazwa technologii, w której monitor dopasowuje swoje odświeżanie do liczby klatek generowanych przez kartę graficzną. Innymi słowy: zamiast sztywnego 60 Hz, 144 Hz czy 165 Hz, ekran działa w zmiennym zakresie VRR (variable refresh rate). Efekt to mniej screen tearingu, płynniejszy ruch i zwykle przyjemniejsze granie.
Bez Adaptive Sync monitor odświeża obraz w stałym rytmie, a GPU renderuje klatki po swojemu. Gdy te dwa światy się rozjeżdżają, widzisz poszarpany obraz albo mikroprzycięcia. Adaptive Sync synchronizuje oba urządzenia, więc animacja wygląda naturalniej, szczególnie gdy liczba FPS skacze zamiast trzymać równy poziom jak żołnierz na apelu.
Najbardziej odczujesz to w grach, zwłaszcza singlowych i AAA, gdzie FPS często pływa. Jeśli masz np. 48-144 Hz i gra działa w okolicach 70-100 FPS, monitor dostosuje się do tego zakresu. Dzięki temu nie musisz tak często wybierać między rwącym obrazem a klasycznym V-Sync, który potrafi dodać input lag.
Jakie wartości są dobre?
- Do biura i codziennego użytku: Adaptive Sync nie jest kluczowy, ale miły bonus.
- Do grania przy
60-75 Hz: warto mieć choć podstawowy zakres VRR, np.48-75 Hz. - Do grania przy
120/144/165 Hz: celuj w monitor z szerokim zakresem, np.48-144 Hzlub lepiej. - Do bardziej wymagających gier: im niższa dolna granica VRR, tym lepiej. Pomaga też
LFC(Low Framerate Compensation), gdy FPS spada poniżej minimum zakresu.
W sklepie uważaj na marketingowe skróty. Adaptive Sync to parasolowe określenie, pod którym mieszczą się m.in. AMD FreeSync i zgodność z NVIDIA G-SYNC Compatible. Sam napis na pudełku nie mówi wszystkiego — sprawdź zakres VRR, działanie przez DisplayPort lub HDMI i czy technologia działa z Twoją kartą graficzną.
To pojęcie jest blisko związane z refresh rate, FPS, V-Sync, FreeSync i G-SYNC. Jeśli porównujesz monitory dla gracza, Adaptive Sync jest jednym z tych parametrów, które naprawdę czuć, a nie tylko dobrze wyglądają w tabelce.