Pojęcie ze słownika

Mipmapping

Mipmapping to technika, w której gra przechowuje teksturę w kilku coraz mniejszych wersjach (tzw. mipmapach) i dobiera odpowiednią w zależności od tego, jak daleko od kamery jest obiekt. Dzięki temu odległe powierzchnie nie migoczą i nie mienią się drobnym „szumem”.

Wyobraź sobie ceglaną ścianę widzianą z daleka. Na ekranie zajmuje kilkadziesiąt pikseli, a jej tekstura ma ich tysiące. Bez mipmap karta graficzna musiałaby z tych tysięcy wybierać pojedyncze punkty i przy każdym ruchu kamery trafiałaby w inne, co daje nieprzyjemne migotanie i efekt mory, czyli aliasing tekstur. Z mipmapami sięga po gotową, wcześniej przeskalowaną wersję, w której szczegóły są już uśrednione.

Jak to wygląda w praktyce

  • Każdy kolejny poziom mipmapy ma połowę szerokości i wysokości poprzedniego, aż do jednego piksela.
  • Cały łańcuch zajmuje mniej więcej o jedną trzecią więcej pamięci niż sama tekstura, więc koszt w VRAM jest niewielki.
  • Mniejsze poziomy są szybsze do odczytu, co pomaga też wydajności.

Mipmapping działa w grach automatycznie i zwykle nie ma go w menu jako osobnej opcji. Widzisz za to jego „kuzynów”: filtrowanie tekstur (dwuliniowe, trójliniowe, anizotropowe) decyduje, jak płynnie przechodzą kolejne poziomy i jak ostre zostają powierzchnie oglądane pod kątem.

Na co uważać

Sam mipmapping ma wadę: powierzchnie pod ostrym kątem, jak droga ciągnąca się w dal, robią się rozmyte. Lekarstwem jest filtrowanie anizotropowe, które na współczesnych kartach graficznych kosztuje bardzo mało, więc zwykle warto ustawić je wysoko. Jeśli w grze tekstury z bliska są wyraźne, a w oddali papkowate, to raczej kwestia filtrowania i jakości tekstur niż samego mipmappingu.

Zobacz też hasła Filtrowanie anizotropowe i Aliasing.