Screen space reflections (SSR) to technika renderowania odbić, która korzysta wyłącznie z obrazu już widocznego na ekranie. Kałuża, szyba czy wypolerowana podłoga „odbijają” to, co gra i tak narysowała w danej klatce. Rozwiązanie jest dużo tańsze od ray tracingu, ale ma wyraźne ograniczenia.
Działa to tak: dla każdego piksela powierzchni odbijającej silnik wyznacza kierunek odbicia i „idzie” wzdłuż promienia po buforze głębi bieżącej klatki. Gdy trafi na piksel sceny, kopiuje jego kolor do odbicia. Cała praca odbywa się w przestrzeni ekranu, bez znajomości reszty świata gry — stąd nazwa.
Typowe artefakty SSR
- Brak obiektów spoza kadru — odbicie nie pokaże nieba za Tobą ani postaci za krawędzią ekranu, bo tych danych po prostu nie ma.
- Znikające odbicia — gdy pochylisz kamerę w dół, odbicia na wodzie potrafią się nagle urwać lub wyblaknąć przy krawędziach ekranu.
- Dziury za obiektami — to, co zasłania postać lub słup na pierwszym planie, nie może się odbić.
- Szum i migotanie — przy niższych ustawieniach odbicia bywają ziarniste lub „pływają” w ruchu.
Co wybrać
SSR ma umiarkowany koszt wydajności, zależny od rozdzielczości i jakości efektu. Przy słabszej karcie ustaw go na niskie lub średnie albo wyłącz — w grach dynamicznych odbicia rzadko są kluczowe. Gry często łączą SSR z gotowymi mapami odbić (cube maps), które wypełniają luki, gdy SSR nie ma danych.
Odbicia oparte na ray tracingu nie mają problemu z obiektami poza kadrem, bo śledzą promienie w całej scenie. Ceną jest znacznie większe obciążenie GPU. Jeśli Twoja karta nie ciągnie RT, dobrze dopracowany SSR to rozsądny kompromis.
Zobacz też hasła Ray tracing i Bloom.