Plik stronicowania to plik na dysku (w Windows pagefile.sys w katalogu głównym dysku systemowego), który system wykorzystuje jako pamięć wirtualną. Gdy zabraknie fizycznej pamięci RAM, Windows przenosi tam rzadziej używane dane, żeby zrobić miejsce dla tego, co potrzebne teraz.
Jak to działa
System dzieli pamięć na małe porcje zwane stronami. Te, do których dawno nikt nie zaglądał, mogą wylądować w pliku stronicowania, a wrócić do RAM, gdy program znów ich potrzebuje. Nawet najszybszy dysk SSD jest jednak wielokrotnie wolniejszy od pamięci RAM, więc intensywne korzystanie z pliku daje się odczuć.
Plik stronicowania pełni też drugą rolę: zwiększa tzw. limit zatwierdzenia pamięci (commit limit). Część programów i gier rezerwuje pamięć na zapas i bez pliku stronicowania potrafią się wysypać z błędem braku pamięci, choć RAM-u fizycznie jeszcze nie brakuje.
Ustawienia w praktyce
- Domyślnie — zostaw „Automatycznie zarządzaj rozmiarem pliku stronicowania”. Dla większości osób to najlepszy wybór.
- Lokalizacja — najszybszy dysk w komputerze, najlepiej SSD.
- Ręczny rozmiar — ma sens głównie przy małym dysku systemowym albo konkretnych problemach z grami lub programami.
Mity
„Mam dużo RAM, wyłączę plik stronicowania” — to częsty błąd. Zysk wydajności jest zwykle żaden, za to rośnie ryzyko awarii aplikacji i braku zrzutów pamięci przy błędach systemu.
„Plik stronicowania zabije mój SSD” — przy normalnym użytkowaniu zapisy są niewielkie wobec wytrzymałości współczesnych dysków. Jeśli jednak dysk mieli ciągle, a komputer zwalnia, to sygnał, że brakuje Ci RAM-u i żadne ustawienie pliku tego nie naprawi.
Zobacz też hasła Pamięć RAM i Dysk SSD.