Pojęcie ze słownika

HDCP

High-bandwidth Digital Content Protection

HDCP (High-bandwidth Digital Content Protection) to zabezpieczenie przed kopiowaniem treści przesyłanych cyfrowo przez HDMI, DisplayPort i inne złącza obrazu. Źródło (karta graficzna, odtwarzacz, konsola) sprawdza, czy każde urządzenie w torze ma odpowiednią licencję, i dopiero wtedy wysyła chroniony obraz.

Jak to działa

Po podłączeniu urządzenia „wymieniają się kluczami” w procesie zwanym handshake. Jeśli wszystko się zgadza, sygnał płynie zaszyfrowany. Jeśli któreś ogniwo nie obsługuje wymaganej wersji, źródło obniża jakość, wyświetla czarny ekran albo komunikat o błędzie HDCP.

Na co dzień tego nie widzisz. Zabezpieczenie dotyczy głównie treści komercyjnych: serwisów streamingowych, płyt Blu-ray, części dekoderów i trybu odtwarzania na konsolach. Pulpit Windows czy gry na PC działają bez względu na HDCP.

Wersje w praktyce

  • HDCP 1.x — starsze urządzenia, wystarcza do treści Full HD.
  • HDCP 2.2 — wymagane przez serwisy streamingowe do treści 4K.
  • HDCP 2.3 — najnowsza wersja, kompatybilna wstecz z 2.2. Kupując nowy sprzęt, szukaj 2.2 lub 2.3 w specyfikacji.

Typowe problemy

Najczęściej winne jest najsłabsze ogniwo: stary monitor, tani rozdzielacz HDMI, przejściówka lub capture card w torze sygnału. Wystarczy, że jedno urządzenie obsługuje tylko starszą wersję, a 4K w serwisie streamingowym spadnie do niższej rozdzielczości.

Gdy pojawia się błąd HDCP, sprawdź po kolei: podłączenie bezpośrednio do monitora z pominięciem pośredników, inny port, inny kabel, aktualne sterowniki karty graficznej. Czasem pomaga też zwykłe wyłączenie i włączenie wszystkich urządzeń, żeby handshake przeszedł od nowa.

Uwaga dla streamerów: karty przechwytujące zwykle nie nagrywają sygnału z HDCP, więc nagranie z konsoli z włączonym zabezpieczeniem skończy się czarnym obrazem.

Zobacz też hasła HDMI i DisplayPort.