Secure Boot (po polsku „bezpieczny rozruch”) to funkcja UEFI, która przy starcie komputera dopuszcza do uruchomienia tylko bootloadery i sterowniki podpisane zaufanymi kluczami. Chroni przed złośliwym oprogramowaniem typu bootkit, które ładuje się jeszcze przed systemem i jest przez to trudne do wykrycia.
Firmware płyty głównej przechowuje bazę zaufanych certyfikatów – domyślnie są tam klucze Microsoftu. Przy każdym starcie UEFI sprawdza podpis cyfrowy programu rozruchowego. Pasuje – system startuje. Nie pasuje – komputer odmawia uruchomienia i wyświetla komunikat o naruszeniu zasad bezpiecznego rozruchu.
Jak włączyć Secure Boot
- Sprawdź stan:
Win + R→msinfo32→ pozycja „Stan bezpiecznego rozruchu”. - Dysk systemowy musi mieć tablicę partycji
GPT, a nieMBR. Windows ma do konwersji narzędziembr2gpt. - W BIOS/UEFI wyłącz tryb CSM (Legacy), jeśli jest aktywny, i włącz Secure Boot.
- Jeśli opcja jest wyszarzona, zwykle trzeba przywrócić domyślne klucze („Install default Secure Boot keys” lub podobna nazwa).
Uwaga: wyłączenie CSM na systemie zainstalowanym w trybie Legacy/MBR skończy się tym, że komputer nie wystartuje. Najpierw konwersja dysku, potem zmiana w BIOS.
Mity i praktyka
Secure Boot nie blokuje Linuksa. Popularne dystrybucje mają podpisany bootloader i startują bez problemu. Kłopot mogą sprawić niepodpisane moduły jądra, np. niektóre sterowniki kart graficznych, które trzeba podpisać samodzielnie.
Secure Boot jest elementem wymagań Windows 11 (komputer musi go obsługiwać), a coraz więcej systemów anti-cheat w grach multiplayer wymaga, żeby był faktycznie włączony.
Zobacz też hasła TPM 2.0 i UEFI.