Pojęcie ze słownika

Charakterystyka kierunkowa

Charakterystyka kierunkowa mikrofonu opisuje, z których stron mikrofon zbiera dźwięk najlepiej, a z których go tłumi. W specyfikacji zobaczysz ją jako nazwę (np. kardioida) i wykres biegunowy, czyli „kółko” pokazujące czułość dla różnych kątów.

To parametr bardzo praktyczny: decyduje, czy w nagraniu usłyszysz tylko siebie, czy także klawiaturę, wentylator i drugą osobę w pokoju. Dobrze dobrana kierunkowość potrafi zdziałać więcej niż droższy mikrofon.

Najczęstsze charakterystyki

  • Kardioidalna (kardioida, „serduszko”) – zbiera głównie z przodu, najmocniej tłumi tył. Domyślny wybór do streamingu, podcastu solo i rozmów.
  • Superkardioidalna i hiperkardioidalna – węższe pole z przodu i lepsze tłumienie boków, ale z niewielkim „uchem” z tyłu. Przydatne w hałaśliwym otoczeniu.
  • Dookólna (omni) – zbiera ze wszystkich stron równo. Dobra do nagrywania kilku osób przy stole albo dźwięku otoczenia, słaba w głośnym pokoju.
  • Ósemkowa (dwukierunkowa) – zbiera z przodu i z tyłu, tłumi boki. Sprawdza się w wywiadzie, gdy dwie osoby siedzą naprzeciwko siebie.

Na co uważać

Kardioida tłumi tył, więc ustaw mikrofon tak, by głośne źródło (komputer, klawiatura, głośniki) było za nim, a nie obok. Zwróć też uwagę, czy mikrofon nagrywa od czoła, czy od boku. Wiele mikrofonów studyjnych to modele „side-address” i mówienie w ich szczyt daje słabszy dźwięk. Część mikrofonów USB ma przełącznik kilku charakterystyk, co jest wygodne, jeśli raz nagrywasz sam, a raz z gościem.

Zobacz też hasła Mikrofon pojemnościowy i Mikrofon dynamiczny.