Tryby obrazu monitora to gotowe zestawy ustawień zapisane w menu OSD, przełączane jednym kliknięciem. Noszą nazwy w stylu Standard, FPS, RTS, Kino, sRGB czy Czytanie. Każdy zmienia naraz kilka parametrów: jasność, kontrast, gammę, temperaturę barw i nasycenie.
Producent przygotowuje je pod konkretne scenariusze. Tryb FPS zwykle rozjaśnia ciemne partie obrazu, żeby łatwiej wypatrzyć przeciwnika w cieniu. Tryb Kino podbija nasycenie i ociepla barwy. Tryb Czytanie obniża jasność i ogranicza niebieską składową, przez co obraz robi się wyraźnie żółtawy.
Który wybrać
- Codzienna praca i internet – tryb Standard albo Użytkownik z własnymi ustawieniami jasności.
- Obróbka zdjęć i grafika do sieci – tryb
sRGB, jeśli monitor go ma; ogranicza przesycone kolory na matrycach o szerokim gamucie. - Gry rywalizacyjne – tryb FPS bywa pomocny, choć kosztem wierności obrazu.
- Wieczorne czytanie – tryb Czytanie lub nocne światło w systemie.
Na co uważać
Część trybów blokuje ręczną regulację. W trybie sRGB często nie zmienisz jasności ani temperatury barw, a w trybach dynamicznych monitor sam steruje kontrastem. Jeśli opcja w menu jest wyszarzona, najpierw przełącz się na tryb użytkownika.
Częsty błąd to zostawienie fabrycznego trybu „Dynamiczny” lub „Żywy”, który w sklepie robi wrażenie, ale w domu męczy oczy i przekłamuje kolory. Ustaw tryb raz, a potem dopasuj jasność do warunków w pokoju.
Zobacz też hasła Gamma i Przestrzeń barw sRGB.