Karta dźwiękowa to układ, który zamienia cyfrowy dźwięk z komputera na sygnał analogowy dla słuchawek i głośników (przetwornik DAC) oraz robi odwrotnie z sygnałem z mikrofonu (przetwornik ADC). Może być zintegrowana z płytą główną, montowana jako karta PCIe albo podłączana przez USB.
Na jakość dźwięku wpływa nie tylko sam przetwornik, ale też wzmacniacz słuchawkowy i to, jak dobrze tor audio jest odseparowany od reszty elektroniki. Wewnątrz obudowy pełno jest zakłóceń od karty graficznej i zasilacza. Stąd bierze się szum albo „bzyczenie” przy ruchu myszką w słabszych konstrukcjach.
Rodzaje i dla kogo
- Zintegrowana – na płycie głównej. Do zwykłych słuchawek, gier i filmów zwykle w zupełności wystarcza.
- Wewnętrzna PCIe – zajmuje slot rozszerzeń. Dziś to raczej nisza.
- Zewnętrzna USB (DAC/AMP albo interfejs audio) – siedzi poza obudową, więc łapie mniej zakłóceń. Interfejsy audio mają też wejścia na mikrofony XLR i instrumenty.
Kiedy warto dokupić
Zewnętrzna karta ma sens, gdy słyszysz szumy lub trzaski, masz słuchawki o wysokiej impedancji, z którymi wyjście płyty sobie nie radzi, albo nagrywasz wokal czy podcasty na mikrofonie XLR. W specyfikacji patrz na stosunek sygnału do szumu (SNR, w dB, im więcej, tym lepiej) i na moc wyjścia słuchawkowego.
Mit do obalenia: droga karta nie zrobi audiofilskiego sprzętu z tanich słuchawek. Najwięcej zmienia zwykle sama zmiana słuchawek. Z kolei słuchawki USB i bezprzewodowe mają własny przetwornik, więc karta w komputerze nie ma na nie wpływu.
Zobacz też hasła DAC i Impedancja słuchawek.